PUBLICYSTYKA ANTONIEGO ZAMBROWSKIEGO

antoni zambrowski
antoni zambrowski
syn czerwonego księcia

Życiorys Antoniego Zambrowskiego

Antoni Zambrowski został udekorowany w dniu 19 czerwca 2006 r. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski podczas uroczystości 25-lecia "Tygodnika Solidarność" przez Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego.

Urodził się 27 stycznia 1934 roku w Warszawie w rodzinie komunistycznej. Ojciec Roman Zambrowski był wieloletnim członkiem kierownictwa Komunistycznego Związku Młodzieży Polski, jego przedstawicielem we władzach KIM (Komunistycznej Międzynarodówki Młodzieży) w Moskwie, przez pewien czas I sekretarzem KC KZM (zastąpionym na tym stanowisku decyzją sekretarza KC KPP Leńskiego przez sekretarza KC KZM Zachodniej Białorusi Stanisława Radkiewicza ps. Pietia). Wkrótce matka Hanna Rafałowiczówna zagrożona więzieniem za działalność komunistyczną uciekła wraz z dzieckiem przez Gdańsk do Rosji i w Moskwie podjęła studia wyższe, przerwane w Warszawie przez areszt. W czasie stalinowskiej czystki 1937 roku matka została na kilka dni aresztowana przez NKWD i trafiła na Łubiankę, a następnie do więzienia w Butyrkach. Szczęśliwie została po kilku dniach zwolniona i rzecz się zakończyła jedynie wydaleniem z WKP(b), do której należała wskutek przeniesienia z KPP. Musiała też tuż przed obroną pracy dyplomowej zmienić uczelnię wyższą, opuszczając Akademię Lotniczą im. Żukowskiego i kończąc Instytut (Szkołę Wyższą) Transportu Samochodowego. We wrześniu 1939 roku ojciec Roman Zambrowski został uwolniony dzięki najazdowi Sowietów na Rzeczypospolitą Polską z obozu odosobnienia w Berezie Kartuskiej na Kresach Wschodnich. Podjął pracę w pobliskich Baranowiczach w miejskiej administracji sowieckiej jako bezpartyjny urzędnik, do WKP(b), nie został bowiem przeniesiony wskutek ciążącego na nim zarzutu przynależności do antypartyjnej grupy "markowców" (od pseudonimu Alfreda Lampego "Marek"). W związku z zamieszkaniem w Baranowiczach sprowadził rodzinę z Moskwy. Po najeździe Hitlera na ZSRR zostali ewakuowani w głąb Rosji do PGR w stepie zawołżańskim, gdzie po kilku miesiącach odnalazł ich ojciec. Tam Antoni podjął naukę w rosyjskiej szkole podstawowej. W maju 1943 roku ojciec, który był kierownikiem miejscowej szkoły podstawowej, poszedł na ochotnika do I Dywizji im. Tadeusza Kościuszki w Sielcach pod Riazaniem. Po kilku miesiącach rodzina przeniosła się do miasta Samara (bolszewicka nazwa - Kujbyszew), gdzie Antoni ukończył III oddział rosyjskiej szkoły podstawowej. W lecie 1944 roku matka, wyjeżdżając do pracy do Lublina, zostawiła go w polskim sierocińcu w pobliskim miasteczku Stawropol nad Wołgą, gdzie ukończył IV oddział polskiej szkoły.
Po powrocie w maju 1945 roku wraz z rodziną do Warszawy uczęszczał do szkoły podstawowej nr 98 przy ul. Grottgera na dolnym Mokotowie. W październiku 1947 roku wstąpił do komunistycznego Związku Walki Młodych. W latach 1948-51 uczęszczał do LO im. Tadeusza Reytana, gdzie uzyskał maturę. W tych latach był aktywistą ZMP, członkiem Zarządu Szkolnego i Zarządu Dzielnicowego. Jako przodownik nauki i pracy społecznej wysłany na studia wyższe do Moskwy. W latach 1951 - 1956 studiował ekonomię na Uniwersytecie Moskiewskim im. Łomonosowa, który ukończył z wyróżnieniem. Tam na wiosnę 1956 roku przyjęty do PZPR jako kandydat. Po powrocie do kraju w lecie 1956 roku uczestniczył w wydarzeniach październikowych w Warszawie, m.in. w wiecach studentów na Politechnice Warszawskiej. Po długich poszukiwaniach pracy podjął ją w Zakładach Wytwórczych Urządzeń Telefonicznych "Komuna Paryska" na Kamionku, gdzie zorganizował grupę działania Rewolucyjnego Związku Młodzieży, powstającego na gruzach stalinowskiego ZMP. Jako I sekretarz Tymczasowego Komitetu Dzielnicowego RZM na Grochowie brał udział w wymuszonym przez władze partyjne zjeździe zjednoczeniowym RZM i Związku Młodzieży Robotniczej, na którym powołano ZMS, początkowo niezależny od władz (Wielu ZMS-owców, w tym i Antoni Zambrowski czynnie protestowało przeciwko zamknięciu przez władze krytycznego wobec nich tygodnika "Po prostu"). W roku 1958 przyjęty przez fabryczną POP na członka PZPR, wkrótce wybrany do Komitetu Zakładowego PZPR jako kandydat wysunięty przez salę. W roku 1959 przeniesiony służbowo do Zakładów Wytwórczych Lamp Elektrycznych "Róża Luksemburg", zaś w 1960 roku - do Centralnego Ośrodka Doskonalenia Kadr Kierowniczych. W latach 1961-62 wybrany przez kolegów na II sekretarza POP PZPR. W roku 1963 po dymisji ojca - Romana Zambrowskiego ze stanowiska członka Biura Politycznego KC PZPR oraz sekretarza KC, zawieszony przez ministra Aleksandra Burskiego w prawach wykładania w CODKK. Przenosi się na Wydział Ekonomii Uniwersytetu Warszawskiego (na etat starszego asystenta), gdzie w roku 1962 otworzył przewód doktorski u prof. Włodzimierza Brusa, zwolennika zastosowania mechanizmu rynkowego w gospodarce planowej. W roku 1966 za krytykę polityki Partii wobec Kościoła katolickiego w związku z listem Episkopatu do biskupów niemieckich w sprawie Millenium chrześcijaństwa w Polsce - wydalony z PZPR przez Warszawską Komisję Kontroli Partyjnej i wskutek tego zwolniony z pracy na UW decyzją prorektora Rybickiego. W tym czasie bierze udział w pracach nielegalnego kółka dyskusyjnego, grupującego pracowników naukowych i studentów z Uniwersytetów w Warszawie i Łodzi. Uczestników tego kółka łączył krytyczny stosunek do koncepcji rewolucyjnych Jacka Kuronia i Karola Modzelewskiego wobec PRL. Zarzucali m.in. Kuroniowi i jego wychowankom z hufca "walterowskiego" ZHP lekceważenie spraw wolności religii oraz suwerenności Polski. Jednocześnie zorganizował na zasadach non profit przepisywanie tekstów nie dopuszczanych do rozpowszechniania przez komunistyczną cenzurę. W marcu 1968 roku aresztowany przez SB pod fałszywym zarzutem organizowania wiecu studentów UW 8 marca, zaś w lutym 1969 roku skazany na 2 lata więzienia z art. 28 i 29 mkk (m.in. za szkalowanie państwa polskiego czyli PRL przez określenie jako Kulturkampf polityki PZPR wobec Kościoła katolickiego oraz za szkalowanie narodu polskiego poprzez ułożenie wiersza, którego prawdziwym autorem był Jan Kochanowski z Czarnolasu). Po zwolnieniu z więzienia pracował jako st. ekonomista w Centralnym Laboratorium Optyki. W drugiej połowie lat 70. współpracował z Komitetem Obrony Robotników oraz Towarzystwem Kursów Naukowych (głównie z prof. Tadeuszem Kowalikiem, prowadzącym wykłady z ekonomii). Po pierwszej pielgrzymce Jana Pawła II do ojczystego kraju działał w Akcji Wiernych "Chrystus w środkach przekazu społecznego", zbierając podpisy wiernych pod apelem o transmisję mszy świętej w Polskim Radiu i TVP. We wrześniu 1980 r. - członek Komitetu Założycielskiego NSZZ "Solidarność" w Biurze Projektów OMEL-Projekt, gdzie pracował jako st. projektant w Pracowni Prognozowania. Internowany 12 grudnia 1981 roku w więzieniu w Białołęce Dworskiej, prowadził modlitwę więźniów przez okratowane okno. W czasie pielgrzymki ojca świętego Jana Pawła II do ojczyzny w czerwcu 1983 roku uczestnik delegacji byłych internowanych na spotkanie z ojcem świętym w kościele oo. Kapucynów. Uczestnik duszpasterstwa internowanych, bierze czynny udział w organizowaniu peregrynacji obrazu Matki Bożej Białołęckiej (namalowanego przez Annę Danutę z Żebrowskich Staszewską, autorkę Piety Katyńskiej) z mieszkania do mieszkania uczestników duszpasterstwa. W sierpniu 1985 oraz 1986 roku pikietuje sklepy monopolowe w ramach akcji Ruchu Otrzeźwienia Narodu, za co siedzi dwukrotnie w więzieniu na Służewcu. Współpracuje jako dziennikarz z prasą polonijną ("Tydzień Polski" w Londynie) oraz II obiegu (m.in. "Obóz" redagowany przez Andrzeja Ananicza). W latach 1988-89 pracuje jako stróż na budowie metra warszawskiego. W czasie kampanii wyborczej do Sejmu i Senatu zgłosił się do biura wyborczego "Solidarności" i zostaje asystentem wyborczym Jarosława Kaczyńskiego, z którym w latach 1979-80 zbierał podpisy pod apelem o mszę w radiu i TV. Nie przyjęty do pracy do "Gazety Wyborczej", dzięki staraniom Jana Dworaka mógł podjąć pracę bibliotekarza w "Tygodniku Solidarność", kierowanym przez Tadeusza Mazowieckiego. Po mianowaniu przez Lecha Wałęsę Jarosława Kaczyńskiego redaktorem naczelnym "TS", awansowany na dziennikarza. W "Tygodniku Solidarność" przez dwie kadencje był przewodniczącym redakcyjnej Komisji Zakładowej NSZZ "S". Po najeździe Rosji na Czeczenię - członek-założyciel Komitetu Polska - Czeczenia. Współpracował z pismami prawicowymi jak "Ład", "Nowy Świat" i "Gazeta Polska", "Głos", "Najwyższy CZAS!" oraz "Nasza Polska".

Żonaty, ma czworo dzieci i sześcioro wnucząt.

artykuły najnowsze | wywiady z autorem | o autorze | felietony TV | o mojej książce |